บทที่ 10 10 อัปเดตชีวิต

หลังจากส่งภูผากับน้ำลงจากรถจนเรียบร้อยแล้ว โปรดก็จัดการหักพวงมาลัยรถยนต์มุ่งหน้ากลับสู่เส้นทางหลักเพื่อมุ่งตรงไปยังบ้านของบัวชมพูทันที คราวนี้ต่อให้สภาพการจราจรข้างหน้าจะติดขัดสักแค่ไหน เขาก็ไม่ได้รู้สึกกังวลหรืออยากจะหาข้ออ้างหลบหลีกอีกต่อไปแล้ว เพราะเวลาที่เขาจะได้อยู่ใกล้ชิดกับหญิงสาวกำลังนับถอยหลังลงทุกที ชายหนุ่มชำเลืองมองคนข้างกาย บัวชมพูที่เพิ่งผ่านพ้นความเหนื่อยล้ามาตลอดทั้งวันกำลังนั่งสัปหงกหัวผงกเบา ๆ ด้วยความง่วงงุน ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังเงียบสงบ เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวก็ดังขึ้นทำลายความเงียบขึ้นมากะทันหัน

บัวชมพูกะพริบตาตื่นขึ้นมาทันที เธอยิบสมาร์ตโฟนขึ้นดูหน้าจอ ปรากฏชื่อของอาจารย์ภมร ผู้เป็นพ่อโทรเข้ามาตามตัว หญิงสาวรีบกดรับสายทันทีด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“ค่ะคุณพ่อ… ตอนนี้กำลังเดินทางกลับค่ะ โปรดขับรถมาส่งค่ะ… อ๋อ ช่วงนี้รถติดมาก ๆ เลยค่ะคุณพ่อ… ได้ค่ะ ไว้ถึงบ้านแล้วเจอกันค่ะพ่อ” เมื่อกดวางสาย บัวชมพูก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางส่ายหัวด้วยความเอ็นดูระคนเกรงใจ

“กลับบ้านผิดเวลาไปแค่ครึ่งชั่วโมงกว่า ๆ… ถึงกับต้องโทรตามเลยเหรอเนี่ย” โปรดเหลือบมองพลางเอ่ยถามติดตลกเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเข้าใจผู้เป็นพ่อเป็นอย่างดี

“ก็ฉันรับปากท่านไปแล้วว่าจะกลับก่อนสามทุ่ม… นี่ฉันดันเผลอทำผิดเวลาและผิดคำพูดที่ให้ไว้กับท่านเองนี่นา ท่านก็เลยต้องโทรเช็กเป็นธรรมดาแหละ”

โปรดผ่อนลมหายใจยาวด้วยความรู้สึกผิดลึก ๆ ในใจ ดวงตาคมมองตรงไปข้างหน้าบนถนนยามค่ำคืน

“ฉันขอโทษนะ… ที่ควรจะไปส่งเธอก่อน แต่ดันคิดผิดไปส่งสองคนนั้นก่อน จนเธอถูกพ่อดุแบบนี้เลย”

บัวชมพูหันมามองหน้าชายหนุ่ม รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก น้ำเสียงของเธออบอุ่นและจริงใจ

“แหม… โปรดอย่าคิดมากเลยนะ พ่อไม่ได้ดุฉันสักหน่อย ท่านแค่บ่นตามประสาคนห่วงลูกสาวเท่านั้นเอง… อีกอย่าง ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณที่อุตส่าห์ขับรถมาส่งตั้งไกลนะ” คำพูดปลอบโยนที่เจือความห่วงใยจากหญิงสาว ทำให้หัวใจของโปรดที่กำลังจะโหวตเหวงด้วยความใจหาย ยอมสงบลงและพองโตขึ้นมาอย่างประหลาด… อย่างน้อยที่สุด ในค่ำคืนสุดท้ายก่อนที่เส้นทางชีวิตของพวกเขาจะแยกย้ายกันไปเติบโต เขาก็ได้ใช้เวลาช่วงนี้ร่วมกับเธออย่างคุ้มค่าที่สุดแล้ว

“เธอคิดไว้แล้วหรือยังว่าจะไปยื่นใบสมัครงานที่ไหนบ้าง?” โปรดละสายตาจากท้องถนนเบื้องหน้าหันมาหาคนข้าง ๆ ครู่เดียวก่อนจะกลับไปจดจ่อบนท้องถนนอีกครั้ง พลางเอ่ยถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล บัวชมพูละสายตาจากหน้าจอเงยขึ้นมองเพื่อนหนุ่ม รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนใบหน้าหวาน

“ก็… ว่าจะลองยื่นใบสมัครไปดูสักสองสามที่น่ะ ตอนนี้ลิสต์ไว้ในใจแล้ว มี เนซ สเปซแล้วก็… ณ เวลา แล้วก็มี เอส ดีไซน์ อีกที่หนึ่ง… แล้วโปรดล่ะ สนใจที่ไหนไว้บ้างหรือยัง?”

โปรดชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองสบเข้ากับดวงตากลมโตของหญิงสาวนิ่งนาน ก่อนที่รอยยิ้มจาง ๆ จะระบายขึ้นที่มุมปาก

“ฉันเหรอ… ยังไม่ได้คิดจริงจังเลยล่ะ แต่ถ้าชมพูสนใจสามบริษัทนี้… ฉันขอติดสอยห้อยตามไปยื่นสมัครด้วยคนได้ไหม? สามบริษัทที่ชมพูพูดมาแต่ละที่น่าสนใจทั้งนั้นเลยนะ”

“เอาสิ ๆ ดีเลย! น้ำเองก็กำลังจะลองยื่นสมัครสามที่นี้พอดีเลยเหมือนกัน… ดีจริง ๆ พวกเราสามคนจะได้ไปสมัครและลุยงานด้วยกันที่เดียวกันไปเลย!”

“ใช่! จะได้อยู่ด้วยกัน ไม่ต้องแยกย้ายไปไหนไกลอีก” โปรดพยักหน้ารับเบา ๆ น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาทุ้มนุ่มและแฝงความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่ยากจะคาดเดา “เธอไปไหน… ฉันไปด้วย”

คำพูดที่เปรียบเสมือนคำมั่นสัญญาแบบกลาย ๆ นั้น แฝงความนัยและความรู้สึกพิเศษที่อัดแน่นอยู่ในใจของชายหนุ่ม ทว่าสำหรับบัวชมพูผู้มีความซื่อบื้อเรื่องความรักเป็นทุนเดิม เธอกลับไม่ได้คิดอะไรเลยนอกจากคำว่า เพื่อนสนิท ที่คอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันมาตลอดหลายปี หญิงสาวฉีกยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจจนตาหยี ไร้ซึ่งความระแคะระคายเคืองใจใด ๆ ทั้งสิ้น

เวลาผ่านพ้นไปรวดเร็วดั่งสายลม หลังจากที่เดอะแก๊งแยกย้ายกันไปตามล่าฝันและยื่นใบสมัครงานตามเส้นทางที่ตนเองวาดฝันไว้… ผ่านมาเกือบสัปดาห์เต็ม ๆ ในที่สุดข่าวดีระลอกแรกก็ดังขึ้นในกรุ๊ปไลน์กลุ่มลับของเดอะแก๊งที่เด้งรัวไม่หยุด ประเดิมด้วยสองสาวสายแฟชั่นอย่างบีบีและเค้กที่ส่งข้อความตัวหนาพร้อมสติกเกอร์ฉลองกันยกใหญ่ มาประกาศข่าวดีให้เพื่อน ๆ ได้เฮลั่นว่า ทั้งคู่สามารถฝ่าด่านรอบสัมภาษณ์ของบริษัทออกแบบและครีเอทีฟชื่อดังที่ภูเก็ตผ่านฉลุย ได้รับข่าวดีตอบรับเข้าทำงานเรียบร้อย แถมยังเตรียมตัวเก็บกระเป๋าบินลัดฟ้าไปเริ่มต้นชีวิตทำงานในวันจันทร์หน้าแบบสับแบบปัง

ตามมาติด ๆ ด้วยนุ่มนิ่มที่สร้างความเซอร์ไพรส์ให้เพื่อนในกลุ่มไม่แพ้กัน เมื่อเธอได้เข้าทำงานที่ บริษัทเอสเธอร์ ซึ่งบังเอิญ (หรือตั้งใจก็ไม่รู้) ว่าเป็นบริษัทเดียวกันกับที่มาร์วิน หนุ่มอารมณ์ดีเพิ่งจะตอบรับเข้าทำงานไปก่อนหน้านี้หมาด ๆ

ทันทีที่ข้อความของนุ่มนิ่มปรากฏขึ้นในหน้าจอแชต…

BB: มอร์นิ่ง ทุกคน!! เปิดอ่านข้อความฉันเดี๋ยวนี้เลย

มาร์วิน: อะไรยัยบีบี โผล่มาแต่เช้าเลย

BB: ฉันกับยัยเค้ก สอบสัมภาษณ์ผ่านแล้วนะโว้ย! เริ่มงานวันจันทร์ ตอนนี้ฉันอยู่ภูเก๊ตแล้ว ส่วนยัยเค้กตอนนี้น่าจะอยู่บนเครื่อง

ภูผา: เย้ ๆ ๆ ดีใจด้วย ส่วนฉันตอนนี้อยู่ญี่ปุ่น ตั้งใจว่าจะไปคามิโคจิ ดินแดงศักดิ์สิทธิ์แห่งขุนเขาและสายน้ำใสสะอาด และต่อด้วย ฮอกไกโด เดี๋ยวจะถ่ายรูปไปฝากนะเพื่อน ๆ

บทก่อนหน้า
บทถัดไป